zaterdag, 23 november 2013

Caverna onder mijn loep

Vandaag neem ik Caverna: The Cave Farmers onder mijn loep. Ik heb het spel nog nooit gespeeld, maar is dit spel een plekje waard op mijn wishlist? Lees verder en je komt het te weten.

Caverna: The Cave Farmers ziet eruit als een kopie van Agricola. Ik zal geen neen zeggen tegen Agricola, maar ik ben ook geen groot fan. Agricola is zeker een goed spel, maar ik heb niet het gevoel dat ik me amuseer tijdens dat spel. Ik zit constant te denken aan mijn strategie: straks neem ik die actie en dan die actie en tenslotte die actie. Jammer genoeg kiest een andere speler één van de acties die ik net wou kiezen. Hierdoor moet ik mijn strategie volledig aanpassen. Ik kies dan maar andere acties. Het constant moeten inspelen op die gebeurtenissen is zeker een uitdaging en waarschijnlijk de hoofdreden waarom velen houden van Agricola. Ik hou wel van een uitdaging en de tijd vliegt steeds als ik Agricola speel. Toch heb ik tijdens het spel nooit het gevoel dat ik me heel hard aan het amuseren ben. Dat aspect mis ik een beetje bij Agricola, in tegenstelling tot vele andere worker placement spellen. Waarom bespreek ik hier Agricola in plaats van Caverna? Wel, Caverna ziet er exact hetzelfde uit. Er zijn een paar kleine wijzigingen, maar de basis blijft net hetzelfde als in Agricola. Je werkers kiezen acties, iedere speler heeft een eigen spelersbord dat je kan volbouwen, alweer een hoop dieren,… Niet voor niets wordt Caverna door velen Agricola II genoemd.

Ik zie geen enkele reden waarom ik dit spel ineens wel zoveel leuker zou vinden dan Agricola. Zeker niet als ik hoor dat Caverna veel meer mogelijkheden heeft dan Agricola waardoor het geheel wat onoverzichtelijk wordt.

Daarom: IN DE PRULLENMAND  

 

vrijdag, 22 november 2013

Het vergrootglas van inspecteur Ditterio

Op het moment van dit schrijven speelde ik reeds 283 verschillende spellen. Voor sommigen onder jullie zal dit immens veel zijn, voor anderen belachelijk weinig. Ik hoef niet noodzakelijk zoveel mogelijk spellen te spelen. Ik vind het wel leuk om zoveel mogelijk GOEDE spellen te spelen. Er is niets leuker dan een spel te ontdekken en achteraf met een glimlach op de mond te kunnen zeggen: Wauw, dit was een fantastische ervaring! Jammer genoeg kan ik dat niet van al mijn 283 gespeelde spellen zeggen. Het ene spel was al wat beter dan het andere.

Vroeger was ik snel tevreden. Ik vond bijna elk spel goed. Nu ben ik wat kritischer geworden. Het volstaat niet meer dat een spel gewoon goed is. Het spel moet heel goed zijn en ook regelmatig gespeeld worden. Om die reden zal ik nog zelden zware en lange spellen kopen. Het merendeel van mijn spelersgroep haalt zijn neus op voor dit soort spellen. Ik koop enkel nog spellen waarvan ik hoop dat ze (vaak) gespeeld zullen worden en waarvan ik hoop dat ze leuk en vlot spelen. Hoe kan ik op voorhand weten of een spel aan mijn eisen voldoet? Door reviews over dit spel te lezen, door de spelregels te lezen en/of door video’s met spellenuitleg te bekijken.

Ik zet mijn inspecteurshoed op en neem jullie mee op een race door Ditterio’s spellenland. Elk spel zal opgespeurd en geïnspecteerd worden. Mijn (met een vergrootglas bekeken) spellen zal ik dan onderverdelen in drie categorieën:

1 IN DE PRULLENMAND: deze spellen hoef ik nooit te spelen, tenzij iemand me smeekt om dit spel te spelen. Dit wil niet zeggen dat dit automatisch slechte spellen zijn. Het zijn alleen spellen die ik zelf niet hoef te spelen.

2 OP DE SPEELTAFEL: deze spellen wil ik graag eens spelen, maar hoef ik niet noodzakelijk aan te kopen, tenzij het spel me zo omver blaast dat ik na een fantastische speelgelegenheid alsnog beslis om dit spel aan te kopen.

3 OP DE WISHLIST: deze spellen komen op mijn wishlist terecht. Spellen op mijn wishlist hebben een grote kans om vroeg of laat aangekocht te worden.

Vanaf morgen begin ik met een eerste spel onder mijn loep te houden.

donderdag, 21 november 2013

Mijn top 10 deductiespellen

10 Inkognito

9 Hanabi

8 Love Letter

7 Schotten Totten

6 One Night Werewolf

5 Bang!

4 Brieven uit Whitechapel

3 Mr. Jack

2 Mayday! Mayday!

1 The Resistance

woensdag, 20 november 2013

We zijn rotverwend

We moeten het durven toegeven. Op spellengebied zijn we rotverwend. We willen altijd maar meer spellen spelen, we willen altijd maar meer spellen kopen en we geven altijd maar meer kritiek op elk spel dat niet aan onze strenge eisen voldoet. Ik spreek in de we-vorm omdat u ook lijdt aan dit syndroom. Ontken het maar niet.

Vroeger was het nochtans anders. En nu ga ik een choquerende bekentenis doen. Er was een tijd dat ik genoot van een simpel spelletje UNO. Verstand op nul en kaartjes leggen. Urenlang Monopoly spelen was ook leuk (tenzij iemand aan tafel niet tegen zijn verlies kon en na vijf uur spelen alle Monopolybriefjes en eigendomskaarten door de lucht gooide). Dammen was het toppunt van genot en dat met een simpel speelbord en wat schijfjes in twee kleuren. Geen enkel thema. Niets, nougatbollen. Daar moet je vandaag niet meer mee afkomen. Ze gooien het bord samen met de schijfjes naar je hoofd.

Toen ontdekte ik Risk. Dobbelen en vechten, dobbelen en vechten, … (twee uur later), dobbelen en vechten, dobbelen en vechten, en zo gingen we maar door met dobbelen en vechten. Mijn medespelers en ik genoten met volle teugen. Elk weekend speelden we Risk. Waarom zouden we ook iets anders spelen? In die tijd waren we immers nog niet rotverwend.

Op een dag was er iemand die me De Kolonisten van Catan aanraadde. Ik weet niet meer wie het was, maar één ding staat vast: die man of vrouw heeft ervoor gezorgd dat mijn leven vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zou zijn. Het spel sloeg in als een bom. We koloniseerden alsof ons leven ervan afhing. We speelden het spel te pletter. Geen weekend ging voorbij of dit bordspel werd op tafel gelegd en gespeeld. Achteraf hielden we nog een rondje “nagenieten over het spel”. Als God toen had bestaan, ik had hem Catan genoemd.

Toen werd ik gevangen door de maatschappij. Alles moest groter worden. Ik werd groter (tot ongeveer 1 meter 94), de televisies werden groter, de douchebakken werden groter, de mond van de jeugd van tegenwoordig werd groter en u raadt het al… mijn spellencollectie werd ook groter. Ik kon niet achterblijven. Niemand geloofde nog in God en niemand geloofde nog in Catan. De Kolonisten van Catan bevatte teveel geluk en het spel was voorbijgestreefd. Iedereen sprak vol lof over de zeven wereldwonderen (7 Wonders), het prachtige boerenleven (Agricola), het mooiste eiland ter wereld (Puerto Rico) en ik stond daar met mijn ingebeelde God, genaamd Catan. Daar moest verandering in komen.

Ik liet mijn God (Catan) alleen achter en kocht een hele resem nieuwe spellen. Elk spel dat in die periode op de speeltafel werd gelegd, werd met gejuich onthaald. Ticket to ride. Wauw. Het Stenen Tijdperk. Wauw. 7 Wonders. Wauw. Puerto Rico. Wauw. En zo kan ik nog een tijdje door gaan.

1000 speelbeurten en een bomvolle spellenkast  later begon ik hogere eisen te stellen. Niet elk spel werd automatisch goed bevonden. Het spel moest supergoed zijn om nog op tafel te mogen komen. Om deze redenen mocht Small World afdruipen. Genoa kreeg geen tweede kans. Thurn und Taxis werd met een “bwaah” onthaald. Ik kreeg niet meer bij elk nieuw spel een wauw-gevoel.

Hoe meer spellen ik speel, des te kieskeuriger ik word. Dit spel is niet vernieuwend genoeg en dat spel duurt te lang. Dit spel is te zwaar en dat spel is niet zwaar genoeg. Dit spel bevat te weinig geluk en dat spel bevat te veel geluk. De spelmechanismen van dit spel zijn gepikt van dat spel. Het thema van dit spel is erop geplakt en het thema van dat spel is slecht gekozen. De prijs van dit spel is te hoog en het geldbedrag op mijn spaarrekening is te laag. Goed is niet langer goed genoeg. Een spel moet fantastisch zijn.

En dit, beste lezer, doet mij besluiten dat we allemaal rotverwend zijn.

dinsdag, 19 november 2013

Puerto Rico

In het strategische bordspel Puerto Rico kies je elke beurt een rol om het eiland Puerto Rico tot bloei te brengen. Elke speler heeft een eigen speelbord. Op dit speelbord moet je plantages aanleggen en gebouwen bouwen. Door kolonisten op je plantages te laten werken, bekom je goederen. Deze goederen kan je gebruiken om geld of overwinningspunten te bekomen. Geld kan je gebruiken om opnieuw gebouwen te kopen. Dankzij deze gebouwen krijg je verschillende privileges. Overwinningspunten heb je nodig om het spel te kunnen winnen. De speler met de meeste overwinningspunten wint Puerto Rico.

Het leuke aan Puerto Rico is dat er heel weinig downtime is. Dit komt doordat iedereen tezelfdertijd aan de beurt komt. Eén speler kiest een rol en elke speler aan tafel mag de bijhorende functie van die rol uitvoeren. De speler die de rol heeft gekozen, krijgt echter wel een bijkomende bonus (een privilege) tegenover de andere spelers.

De verschillende rollen waaruit je kan kiezen zijn de kolonist (dankzij deze leukerd mag iedereen een plantage kiezen om op hun eigen speelbord te plaatsen), de bouwmeester (dankzij deze leukerd mag iedereen een gebouw kopen, tenminste als je voldoende geld hebt), de burgemeester (dankzij deze leukerd mag iedereen kolonisten op hun plantages en/of gebouwen plaatsen), de opzichter (dankzij deze leukerd mag iedereen goederen produceren), de handelaar (dankzij deze leukerd mag iedereen goederen verkopen aan het handelshuis), de kapitein (dankzij deze leukerd mag iedereen goederen leveren aan de schepen in ruil voor overwinningspunten) of de goudzoeker (enkel de speler die deze rol kiest krijgt een goudstuk).

Puerto Rico is een topper om vingers, tenen en andere ledematen bij af te likken.

Er zit heel veel strategie in dit spel. Je staat voortdurend voor interessante keuzes. In het begin van het spel is het belangrijk om veel geld te verzamelen. Dit geld heb je nodig om gebouwen te kunnen kopen. Met geld alleen win je het spel echter niet, dus moet je er op een bepaald moment voor zorgen dat je geld wordt omgezet in overwinningspunten, bijvoorbeeld door je goederen te verschepen. Het is niet makkelijk om in te schatten op welk moment je deze switch (van geld naar overwinningspunten) moet maken. Als je je goederen verscheept, heb je wel overwinningspunten, maar dan ben je je goederen kwijt en kan je ze niet meer verkopen aan het handelshuis. Dit geld zou je nochtans goed kunnen gebruiken om te kunnen investeren in betere gebouwen die later overwinningspunten opleveren. Alleen maar zoveel mogelijk goederen verschepen is geen goede strategie en alleen maar zoveel mogelijk gebouwen bouwen is ook geen goede strategie. Je moet proberen om een goede balans te vinden tussen beide.

Naast het bepalen van je eigen strategie, moet je ook rekening houden met de andere spelers. Andere spelers kan je dwarsbomen door interessante rollen voor hun neus weg te pikken of door een rol uit te kiezen die zij op dat moment niet kunnen uitvoeren. Spelersinteractie: check!

Puerto Rico is niet alleen een strategisch festijn (lange termijn denken), het biedt ook veel tactische mogelijkheden (korte termijn denken). Als jij een bepaald goed als eerste verkoopt aan het handelshuis, kunnen andere spelers ditzelfde goed niet meer verkopen waardoor zij misschien in geldnood komen. Of als jij een bepaald type goed levert aan een schip kan dit schip vol komen te zitten waardoor andere spelers diezelfde goederen niet meer kunnen leveren (met alle gevolgen van dien).

Opgelet: Puerto Rico is een vrij zwaar spel. Als je dit spel voor de eerste keer speelt, zal je even het bos door de bomen niet meer zien. Geen paniek, gewoon doorzetten, want als je dit spel eenmaal onder de knie hebt, dan zal je zien dat dit een prachtig spel is.

Mensen die Puerto Rico niet goed vinden, hebben het ofwel niet vaak genoeg gespeeld ofwel zijn het geen liefhebbers van zware strategische spellen. Dit spel hoort thuis in de spellenkast van elke liefhebber van strategische spellen.

Ik wik mijn woorden niet. Puerto Rico is één van de beste strategische spellen ter wereld.

maandag, 18 november 2013

Streetsoccer

Hoe slecht ik Powerboats ook vond, zo goed vind ik Streetsoccer (van dezelfde auteur).

Streetsoccer is een abstract voetbalsimulatiespel voor twee spelers. Elke speler plaatst zijn voetballers op het voetbalveld. Aan de hand van dobbelsteenworpen kan je achter de bal lopen, een pass geven aan een ploegmaat, een doelpunt maken, de bal buiten het bereik van de tegenspeler houden, … kortom VOETBALLEN! Wie de meeste doelpunten maakt, wint!

De regels zijn heel eenvoudig en Streetsoccer speelt heel snel (ongeveer 25 minuten wat veel sneller is dan de 90 minuten van een echte voetbalwedstrijd).

Eigenlijk kan ik heel kort zijn over dit spel. Als je houdt van voetbal, zal je Streetsoccer leuk vinden. Als je niet houdt van voetbal, zal je hoogstwaarschijnlijk ook niet houden van dit spel. Ik bevind me in de eerste categorie, dus vandaar mijn enthousiasme. Mijn vriendin vond Streetsoccer een stuk minder leuk.

Eén foutje in het spel: streetsoccer = straatvoetbal = voetbal op straat. Ik dacht altijd dat een straat asfaltkleurig was, maar in mijn spel was het voetbalveld groen. Ja, ik weet het, het is een flauwe opmerking. Verder echter niets dan lof over dit spel.

 

zondag, 17 november 2013

Tips voor King of Tokyo

1 Ga ofwel voor de aanval ofwel voor de punten. Als je voor de aanval gaat, hoef je je geen zorgen te maken over de punten op de dobbelstenen, maar focus op klauwen en harten. Als je voor de punten gaat, zoek dan kaarten die je hierbij helpen en blijf uit Tokyo!

2 In een tweepersoonsspel zijn de overwinningspunten niet belangrijk. Je kan beter voor de aanval kiezen.

zaterdag, 16 november 2013

Abnormale uitspraken

Als je regelmatig mijn blog leest, zal je waarschijnlijk niet snel meer verschieten van een abnormale uitspraak meer of minder. Ik ben namelijk een heel abnormaal persoon. Aangezien ik mijn eigen blog niet lees (ik heb wel wat beters te doen), zoek ik de abnormaliteit op andere plaatsen. En wie zoekt, die vindt! Hieronder mijn top 4 van de meest abnormale uitspraken ooit.

4 Dit is mijn blog waarop ik mijn gekochte spellen recenseer. Aan het einde van de recensie geef ik het spel een hoogst subjectieve quotering waarmee de meesten onder jullie waarschijnlijk niet akkoord zullen gaan. Waarschijnlijk zou ik twee weken later ook niet meer akkoord gaan met die quotering. Focus op de tekst… (http://www.boardgamereviewsbyjosh.com)

3 Waar is dat gooidingen? (http://www.sofieisopzoeknaardedobbelsteen.be)

2 Een spel van Terra Mystica begint altijd op dezelfde manier: je vrienden kijken met een angstige blik naar het speelbord dat jij juist voor hen hebt neergezet en wat je hen gaat dwingen om te spelen. Maar geen paniek. Als je denkt dat Terra Mystica intimiderend lijkt, en je moet een professor aan de universiteit zijn om dit niet intimiderend te vinden, weet dan dat jij en je vrienden heel veel spellen spelen. Na vijf minuten spelen zullen ze stoppen met wenen en zeggen dat het eigenlijk een vrij simpel spel is. (http://www.shutupandsitdown.com/)  

1 "Hoeveel spellen heb jij niet gespeeld?" Tot mijn verbijstering stelde ik vast dat ik ongeveer 30% van mijn huidige collectie nog niet heb gespeeld, dat zijn er een kleine 300. Ik zit hier nu met een met ijsblokjes gevuld washandje op mijn hoofd en onder doktersbegeleiding deze bijdrage te schrijven want ik ben er nog altijd niet van bekomen. Ik ben, nadat mijn oudste dochter me weer had bijgebracht en het obligate "Gaat het papa?" had geuit, onmiddellijk in mijn archieven gedoken ter verificatie. Ik speel ongeveer een 60-tal nieuwe spellen per jaar. Ik zal dus ongeveer 5 jaar nodig hebben om mijn schade in te halen. En dan moet ik ze nog allemaal uit mijn eigen voorraad halen. Het rood-alarm-lampje is ten huize van ondergetekende serieus beginnen flikkeren. Actie dringt zich op. Vanaf nu elke avond spelavond bij mij thuis. Concerten, theaterbezoeken, feestjes, vriendenbezoeken, familieraden, sportactiviteiten, alles wordt tot nader order afgelast. Er wordt vanaf nu alleen nog maar gespeeld. Behalve met mijn voeten. Deze blog? Valt nog te bezien. Alhoewel, hij blijft misschien uiteindelijk nog mijn enige contact met de buitenwereld. U mag mij komen redden. Maar wilt u dan de nieuwste van Knizia eens meebrengen? Merci! (http://detafelplakt.skynetblogs.be/)

 

vrijdag, 15 november 2013

Taj Mahal

De Taj Mahal is een wit marmeren mausoleum in Agra. Dit prachtige mausoleum is cultureel erfgoed en staat symbool voor de liefde. Tot zover de les cultuur, want ik zie dat je al staat te popelen om meer te lezen over het “spel” Taj Mahal. 

Taj Mahal is een biedspel van de beroemde Reiner Knizia. Het doel van het spel is om zoveel mogelijk overwinningspunten te behalen. Overwinningspunten kan je verdienen door paleizen te bouwen en door goederen te verwerven. taj mahal.jpgEr zijn twaalf biedronden in een spel. De spelers gebruiken hun kaarten in vier kleuren om te bieden op de verschillende prijzen. Elke beurt mag je slechts één kleur uitspelen. Tijdens je beurt kan je je bod verhogen door meer kaarten in dezelfde kleur uit te spelen of je kan passen. Als je past, krijg je het voordeel van elk symbool (op je uitgespeelde kaarten) waarvan je de meerderheid hebt. Als je goed hebt gespeeld, kan je dan paleizen bouwen, regiotegels verkrijgen en op die manier je score opdrijven. Bijkomende punten kan je scoren door aaneengesloten routes. Wie aan het einde van het spel de meeste punten heeft verzameld, is de winnaar van Taj Mahal.

Ik had hoge verwachtingen over Taj Mahal omdat ik vooraf alleen maar positieve geluiden hoorde over dit spel. Hierdoor ben ik een klein beetje ontgoocheld. Taj Mahal is zeker geen slecht spel, integendeel zelfs, maar ik had er stiekem toch iets meer van verwacht. Taj Mahal is niet van hetzelfde kaliber als Ra en Eufraat & Tigris bijvoorbeeld. Toch heb ik genoten van Taj Mahal. Er zijn voldoende interessante keuzes die je kan maken in dit spel.

Als je in dit spel een aantal keer de verkeerde keuzes maakt, kan je al snel een heel eind achterop raken op het scorespoor. Als je je bijvoorbeeld niet concentreert op de op goederen en andere spelers wel, dan loop je heel het spel achter de feiten aan. Langs de andere kant ben je dan ook niet goed aan het spelen, want goederen verzamelen en hiermee punten scoren is een belangrijk onderdeel van het spel.

De grote voordelen van het spel zijn de aangename speelduur en de eenvoudige regels. Taj Mahal is totaal niet moeilijk en speelt heel soepel. De eerste ronde kijk je nog wat de kat uit de boom, maar vanaf ronde 2 ben je meteen mee. Ik wil dit spel zeker nog vaker spelen en zal nooit “neen” zeggen als iemand dit spel op tafel legt.

Ik hou van spellen met veel interactie tussen de spelers en Taj Mahal scheert op dit gebied hoge toppen. Zal ik een route dwarsbomen voor een andere speler door een paleis strategisch te plaatsen? Welke kaarten hebben de andere spelers uitgespeeld? Wanneer zullen de andere spelers passen? Het zijn allemaal leuke beslissingen.

Taj Mahal is soms echter frustrerend. Ik bedoel hiermee dat je af en toe zaken moet ondergaan waartegen je jezelf niet kan beschermen. Bijvoorbeeld als een speler een speciale kaart van jou steelt (omdat hij twee fiches heeft van dezelfde kleuren) en jij had die speciale kaart net nodig. Of als je als laatste speler aan de beurt bent en de speler voor jou net met de beste kaarten is gaan lopen of de olifantenfiche voor je neus wegneemt. Dat is frustrerend en daar kan je niets tegenin brengen. Het is de spelersvolgorde die in dat geval bepalend is. Natuurlijk komt iedereen wel eens eerst aan de beurt, maar het blijft toch frustrerend. Dat zal waarschijnlijk de bedoeling zijn van het spel. Je moet daar zo goed mogelijk leren mee omgaan. Toch is dat iets dat ik minder leuk vind.

De paleizen zijn mooi (zelfs schattig), maar verder word ik niet echt wild van het artwork. Zeker als je weet dat er vandaag qua artwork heel wat prachtige spellen worden gepubliceerd. Dan is Taj Mahal toch een stuk minder mooi.

Als je de kans krijgt om Taj Mahal eens te spelen, zou ik dat zeker doen, maar maak niet dezelfde fout als mij en hou je verwachtingen eerder laag. Dan kan dit spel alleen maar meevallen.

donderdag, 14 november 2013

Vraag van de maand (3)

Onze vraag van vorige maand was: Welk spel was je grootste miskoop ooit en waarom?

Ik kreeg twee mooie antwoorden.

Pieter schreef het volgende:

1. Cuba – Dit spel, wat eigenlijk wel héél goed in elkaar zit doet denken aan een mengelmoes van véél andere spellen. Dit spel zit niet slecht in elkaar, ziet er héél mooi uit, maar mist net dat beetje extra. Dit spel is totaal niet vernieuwend, en komt daardoor nooit op tafel, in tegenstelling tot andere worker-placement spellen. De kostprijs van dit spel is aan de hoge kant, dus dit kan ik gerust een miskoop noemen. Voor mensen met weinig spellen in hun collectie is dit een héél mooi spel wellicht, maar ik heb zoiets van: “been there, done that”

2. Alle uitbreidingen voor spellen in m’n bezit, maar vooral de 2 uitbreidingen van Dominion. Dominion is wel eens een leuk spelletje. Je deck opbouwen om zo een goed “uitgebalanceerde machine” te hebben, waardoor jij het meeste overwinningspunten kan kopen. Leuk gevonden. In de doos heb je een hoop gevarieerde kaarten. 25 om precies te zijn. Daar kan je al héél wat sets mee vormen, want ieder spel speel je met een kleine selectie van deze 25 kaarten. De uitbreidingen die ik heb zijn goed, en brengen wel wat extra bij. Hijs de Zeilen is een uitbreiding waarin enkele héél erg leuke kaarten zitten. Ook Welvaart is opnieuw een mooie uitbreiding waardoor je een totaal ander spelletje Dominion kan spelen. Allemaal héél erg positief, maar als je dan bedenkt dat de basisversie samen met deze 2 uitbreidingen € 100 heeft gekost, dan kan je je toch vragen stellen. Is een kaartspelletje dat waard...? Eigenlijk niet.

Wiljan schreef het volgende:

Lastige vraag want ik heb er meerdere door verschillende voorvallen/benaderingen:
 
1. Ik stond ooit eens in een winkel en wist dat Dominion een goed spel zou zijn. Echter op dat moment wist ik niet meer precies hoe je dat spel spelt en zag ik Domination afgeprijsd liggen. In dezelfde winkel lag ook Agricola afgeprijsd dus ik dacht met Domination en Agricola wel een koopje gedaan te hebben. Wat blijkt Domination was een totaal ander spel en dus een miskoop. Het is een spel met dominosteentjes ipv kaarten. Achteraf kan ik er wel om lachen.

2. Als ik zou kijken naar mijn plays dan zou Goa een miskoop zijn geweest. Deze heb ik destijds voor nog geen 10 euro op de kop weten te tikken, maar is nog nooit gespeeld en dat terwijl het zo'n goed spel moet zijn. Echter mijn spellengroep leent zich over het algemeen niet voor zulke zware kost. Agricola geldt daarvoor een beetje het zelfde, maar dat kan ik gelukkig nog wel alleen spelen.
 
3. Volgens mijn beoordelingen op bgg zouden dat Take 10! en Wie is de Ezel zijn. Beide kleine kaartspelletjes. Take 10! is duidelijk minder dan Take 5! dat wel een goed spel is en Wie is de Ezel is gewoon niet leuk, omdat je moeilijk van bepaalde kaarten af kunt komen. Deze kaartspelletjes zijn in mijn bezit gekomen in de tijd dat ik nog veel van die kaartspelletjes kocht, want die kostte toch maar zo'n 10 euro per stuk. Tsja, voor je het weet heb je er te veel gekocht en nog erger ook de slechte titels gekocht.
 
Conclusie: Domination gevolgd door Take 10! en Wie is de Ezel zijn mijn grootste miskopen.

De vraag voor volgende maand is: Welk spel staat op dit moment helemaal bovenaan op jullie wenslijst en waarom? Jullie mogen opnieuw jullie antwoorden mailen naar dieterdhaeseleer@hotmail.com