woensdag, 20 november 2013

We zijn rotverwend

We moeten het durven toegeven. Op spellengebied zijn we rotverwend. We willen altijd maar meer spellen spelen, we willen altijd maar meer spellen kopen en we geven altijd maar meer kritiek op elk spel dat niet aan onze strenge eisen voldoet. Ik spreek in de we-vorm omdat u ook lijdt aan dit syndroom. Ontken het maar niet.

Vroeger was het nochtans anders. En nu ga ik een choquerende bekentenis doen. Er was een tijd dat ik genoot van een simpel spelletje UNO. Verstand op nul en kaartjes leggen. Urenlang Monopoly spelen was ook leuk (tenzij iemand aan tafel niet tegen zijn verlies kon en na vijf uur spelen alle Monopolybriefjes en eigendomskaarten door de lucht gooide). Dammen was het toppunt van genot en dat met een simpel speelbord en wat schijfjes in twee kleuren. Geen enkel thema. Niets, nougatbollen. Daar moet je vandaag niet meer mee afkomen. Ze gooien het bord samen met de schijfjes naar je hoofd.

Toen ontdekte ik Risk. Dobbelen en vechten, dobbelen en vechten, … (twee uur later), dobbelen en vechten, dobbelen en vechten, en zo gingen we maar door met dobbelen en vechten. Mijn medespelers en ik genoten met volle teugen. Elk weekend speelden we Risk. Waarom zouden we ook iets anders spelen? In die tijd waren we immers nog niet rotverwend.

Op een dag was er iemand die me De Kolonisten van Catan aanraadde. Ik weet niet meer wie het was, maar één ding staat vast: die man of vrouw heeft ervoor gezorgd dat mijn leven vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zou zijn. Het spel sloeg in als een bom. We koloniseerden alsof ons leven ervan afhing. We speelden het spel te pletter. Geen weekend ging voorbij of dit bordspel werd op tafel gelegd en gespeeld. Achteraf hielden we nog een rondje “nagenieten over het spel”. Als God toen had bestaan, ik had hem Catan genoemd.

Toen werd ik gevangen door de maatschappij. Alles moest groter worden. Ik werd groter (tot ongeveer 1 meter 94), de televisies werden groter, de douchebakken werden groter, de mond van de jeugd van tegenwoordig werd groter en u raadt het al… mijn spellencollectie werd ook groter. Ik kon niet achterblijven. Niemand geloofde nog in God en niemand geloofde nog in Catan. De Kolonisten van Catan bevatte teveel geluk en het spel was voorbijgestreefd. Iedereen sprak vol lof over de zeven wereldwonderen (7 Wonders), het prachtige boerenleven (Agricola), het mooiste eiland ter wereld (Puerto Rico) en ik stond daar met mijn ingebeelde God, genaamd Catan. Daar moest verandering in komen.

Ik liet mijn God (Catan) alleen achter en kocht een hele resem nieuwe spellen. Elk spel dat in die periode op de speeltafel werd gelegd, werd met gejuich onthaald. Ticket to ride. Wauw. Het Stenen Tijdperk. Wauw. 7 Wonders. Wauw. Puerto Rico. Wauw. En zo kan ik nog een tijdje door gaan.

1000 speelbeurten en een bomvolle spellenkast  later begon ik hogere eisen te stellen. Niet elk spel werd automatisch goed bevonden. Het spel moest supergoed zijn om nog op tafel te mogen komen. Om deze redenen mocht Small World afdruipen. Genoa kreeg geen tweede kans. Thurn und Taxis werd met een “bwaah” onthaald. Ik kreeg niet meer bij elk nieuw spel een wauw-gevoel.

Hoe meer spellen ik speel, des te kieskeuriger ik word. Dit spel is niet vernieuwend genoeg en dat spel duurt te lang. Dit spel is te zwaar en dat spel is niet zwaar genoeg. Dit spel bevat te weinig geluk en dat spel bevat te veel geluk. De spelmechanismen van dit spel zijn gepikt van dat spel. Het thema van dit spel is erop geplakt en het thema van dat spel is slecht gekozen. De prijs van dit spel is te hoog en het geldbedrag op mijn spaarrekening is te laag. Goed is niet langer goed genoeg. Een spel moet fantastisch zijn.

En dit, beste lezer, doet mij besluiten dat we allemaal rotverwend zijn.

Commentaren

Zeker waar. In mijn jeugdjaren vond ik De schat en de Sleutel en de Betoverende doolhof geweldig. Die laatste wordt nog steeds verkocht en De schat en de Sleutel heb ik destijds gekregen van Sinterklaas, omdat ik dit had gespeeld bij een vriendje. De avondturen en het overwinnen van de monsters was een hele belevenis in dat spel. Grafisch was dat speelbord en de kaarten zijn tijd achteraf gezien ver vooruit. Het spel komt uit 1990 en grafisch gezien zou het niet misstaan met de spellen die nu zijn uitgekomen, maar speltechnisch is het eigenlijk een geluksspel met een dobbelsteen.

Er ging een hele tijd voorbij dat ik niet echt met spelletjes bezig was tot dat iemand Carcassonne (dus niet Catan) op tafel legde. Ik was daar zo onder de indruk van dat ik het gelijk heb gekocht en de eerste uitbreidingen werden ook aangeschaft. Nog steeds speel ik dat spel graag ondanks dat je enig geluk moet bij het trekken van de tegels, maar het speelt fijner dan Catan vind ik. Carcassonne werd al snel gevolgd door de wat kleinere kaartspelletjes zoals Bang!, Take 5!, Gesjaakt en Pinquin Party. Toen een aantal jaar niets, want eigenlijk kwam alleen Carcassonne op tafel. Echter een spellenbeurs in Eindhoven (Zuiderspel) maakte daar een eind aan en ik ging mij meer verdiepen in het spellenwereldje. Ik kwam thuis met mijn eerste coöp (Het Verboden Eiland) en mijn spellencollectie groeide gestaag. Ook andere beurzen (Spiel en SpSp) hielpen daarbij aan mee.

Nu heb ik zo'n 100 spellen en de keuze aan goede spellen is vanaf 2010 zo gegroeid (tenminste zo ervaar ik het), dat het bijna niet meer bij te houden is wat er allemaal uitkomt en ik heb besloten om alleen nog spellen te kopen die echt iets toevoegen aan mijn collectie. Bijv. nieuw spelmechanisme etc. Met 100 spellen heb ik nml een aardige mix aan diversiteit van spellen opgebouwd oa coöp, party, familie en strategische spellen. Uitbreidingen voor een aantal spellen zal ik zeker blijven kopen zoals voor 7 Wonders (mijn favo spel), maar voor de rest zal deze speler niet veel meer kopen. Tenzij ik echt een wauw gevoel overhoud aan een spel. Ook omdat veel spellen gewoon bij een spellenclub te spelen zijn.

Gepost door: WTULTC | woensdag, 20 november 2013

Reageren op dit commentaar

Schitterend artikel, precies alsof het mezelf was.... (alleen van de Siedler zijn we nooit wild geweest). Een ganse bibliotheek spellen staat hier ondertussen... anderen hebben boeken (en die worden zelden een tweede keer gelezen).
De prijzen zijn de laatste jaren wel aardig aan het stijgen gegaan. Maar nog steeds vergelijk ik het aankopen van een spel met de uitgaven tijdens een alternatieve uitgangsavond. En als ik ooit die spellen tweedehands weg doe (komt die tijd??? zelden gaat een iets minder spel uit collectie) krijg ik er ook nog wel iets voor. Netto kostprijs per uur (aan min verkoop, het bestuderen van de regels, het spelen, het herspelen) is nog altijd méér dan aanvaardbaar (laat staan dat je de prijs deelt door het aantal spelers, je kunt hen moeilijk een bijdrage vragen omdat je zelf zo graag speelt).

Clubs en beurzen laat ik aan mij voorbij gaan. In de jaren 90 bestelde ik in Duitsland en gingen we al eens naar Essen om "inkopen" te doen, schreef ik vertalingen...nu is quasi alles hier en vaak in het Nederlands te krijgen). Dankzij internet ben ik nog veel meer met spellen bezig. Liever lees ik nu een pak recensies op goede sites (zoals deze) waarna mijn aankoopbeslissing valt. Het wauw gevoel bij Manhattan Pacific (weliswaar na een tweede en derde keer spelen) heb ik aan jou te danken. En met veel plezier lees ik uw commentaren.

West-Vlaanderen is niet naast de deur maar wie weet zitten we eens samen aan een spellentafel. In ieder geval, gefeliciteerd met uw heel fijne site en doe zo voort!

Gepost door: Lode | woensdag, 20 november 2013

Reageren op dit commentaar

Bordspellen spelen is inderdaad nog een vrij goedkope hobby in vergelijking met andere hobbies.

Als je eens wil afzakken naar spellenclub de strateeg (Oosterzele) of spelgezel gamenight (Gent) heb je veel kans om me daar aan te treffen.

Bedankt voor de lovende woorden!

Gepost door: ditterio | dinsdag, 03 december 2013

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.