woensdag, 25 september 2013

Verslag spellenclub De Strateeg

Wat doet een mens zoal op een saaie zondag? Klusjes opknappen in het huis, tuinieren, aan de toog hangen in één of andere bruine kroeg samen met een paar andere zatlappen, vrouwen versieren, naar de televisie strateeg logo.jpggapen, aan de auto sleutelen, gaan jagen op loslopend wild, een vuurtje stoken, voetbal kijken of een uur op een hometrainer zitten met een dweil onder je gat. Nee nee, mijn favoriete bezigheid op zondag is spellen spelen. Intellectueel uitdagend, geheugenverfrissend, sociaal verantwoord, politiek correct en vooral gewoon leuk.

Zondag 22 september 2013 bezocht ik voor de tweede keer mijn favoriete spellenclub De Strateeg in Moortsele. Ik geniet nog steeds na. Zoals altijd werd ik ontvangen met een brede glimlach. Zowel door de enthousiaste leden als door de grote hoeveelheid spellen die me vanop de tafel lachend aankeken. Ik was meteen verkocht.

coloretto.jpgWe besloten om rustig op te warmen met het kaartspel Coloretto. Het kaartspel Coloretto is nog steeds één van mijn favoriete kaartspellen. Setjes kleuren verzamelen, ik hou daar wel van. Jammer genoeg verzamelde ik net iets teveel verschillende kleuren waardoor ik roemloos laatste eindigde. Aangezien de meeste spelers aan de speeltafel dit spel nog nooit hadden gespeeld en ik al voor de 47e keer dit spel speelde, was dit een grote afgang voor mij. Een dikke pluim voor mijn medespelers, want ze hadden het spelmechanisme snel door en ze speelden heel goed. Pieter, één van de organisatoren van spellenclub De Strateeg, won meer dan verdiend.   

Na Coloretto was het tijd voor een iets zwaardere hap. Mijn medetafelgenoten hadden zin in The Manhattan Project en daar zeg je natuurlijk geen “neen” tegen. The Manhattan Project is op dit moment mijn favoriet strateeg2.jpgworker placement spel. Lees zeker ook mijn recensie van dit spel op deze blog. In The Manhattan Project liep alles heel goed voor mij. Ik gebruikte mijn zelfde strategie als vorige keer: zo snel mogelijk werkers aannemen en veel gebouwen bouwen. Hoe meer werkers en gebouwen je hebt aangeworven, des te meer werkers je kan tewerkstellen in je gebouwen en des te meer acties je kan doen. Hoe meer acties je uitvoert, des te meer grondstoffen je kan verzamelen. Door al deze grondstoffen kon ik vrij snel een eerste grote bom ontwikkelen waardoor ik wat voorsprong kreeg op de twee andere spelers. Ik probeerde altijd zoveel mogelijk werkers in één keer te plaatsen en al die werkers nadien in één keer terug te nemen. Volgens mij is dit een betere strategie dan telkens één of twee werkers te plaatsen en dan nog eens twee werkers, enz. Mijn strategie wierp zijn vruchten af, want op een bepaald moment stond het 40-0-0 in mijn voordeel. De andere spelers besloten om actie te ondernemen. Ik verwaarloosde mijn gevechtsvliegtuigen waardoor mijn gebouwen langs alle kanten werden plat gebombardeerd door de andere spelers. Toen moest ik even slikken. Mijn voorsprong was echter al groot genoeg waardoor ik niet echt meer in gevaar kwam. Ik won The Manhattan Project voor de tweede keer op rij en blijf in dit spel voorlopig ongeslagen.  

Als afsluiter wou ik nog een (voor mij) nieuw spel uitproberen. Keuze genoeg. Ik had wel zin in Taj Mahal, Goa, Tzolkin of Kemet. Het werd die laatste. Kemet ziet er heel zwaar uit, maar eigenlijk speelt het spel heel vlot. De vele mogelijkheden in dit spel maken het iets complexer. Het is een spel dat je meer dan één kemet.jpgkeer moet spelen om het te kunnen appreciëren. Ik weet echter niet of ik dit spel nog een tweede keer zal willen spelen. Ik vond het zeker geen slecht spel, maar ik ben ook niet enthousiast. De andere spelers hadden dit spel al één keer eerder gespeeld. Ik wist niet goed hoe ik dit spel goed moest spelen. Ik besloot om zo snel mogelijk een tempel in te nemen en ondertussen Pieter wat aan te vallen. In de aanvallen tegen Pieter nam ik een aantal verkeerde beslissingen waardoor ik één keer veel manschappen verloor en een andere keer achteruit werd gedwongen. Pieter speelde heel sterk en won met ruime voorsprong. Ik kon de meubels nog redden en ik eindigde op de tweede plaats. Kemet was het minste spel van de drie spellen die ik op deze spelnamiddag heb gespeeld, maar ik ben wel blij dat ik het spel een kans heb gegeven.

De spelnamiddag bij spellenclub De Strateeg was alweer veel te snel afgelopen. Ik kijk nu al uit naar de volgende editie. 27 oktober 2013 staat al aangeduid in mijn agenda. U komt toch ook?

 

© foto's: Pieter Van Conkelberge

De commentaren zijn gesloten.